• De Wijze Vrouw

Blog 3 - Het Gemakkelijke Leven: ook met kinderen

‘Het leven is zwaar.’ Het is een hardnekkige overtuiging, maar uiteindelijk is het niet meer dan dat: een overtuiging. En dan ook nog eens een foutieve. Helaas creëren we onze realiteit met onze overtuigingen: als je maar lang genoeg gelooft en aan elkaar blijft vertellen dat het leven zwaar is, dan wórdt het dat ook, niet omdat het dat inherent is, maar omdat je het vanuit je overtuiging zo vormgeeft.

Toen ik dat doorkreeg, dacht ik: ‘Oké, ik neem de proef op de som.’ Ik ben mijn overtuiging gaan ombuigen naar: ‘Het leven is gemakkelijk’, omdat ik ergens ook wist dat dat klopte. Dat ik hier ben om van het leven en al mijn ervaringen te genieten, gewoon, voor mezelf, in plaats van overal voor te moeten ploeteren en lijden en mezelf te moeten opofferen voor anderen of voor een God die niet bestaat.

En wat blijkt: mijn leven werd inderdaad steeds gemakkelijker en daarmee ook vreugdevoller en stressvrijer. Ik leerde hoe ik het leven naar me toe kan laten komen, in plaats van het met veel moeite te moeten gaan ‘halen’, bevechten. Zelfs met mijn kind ervaarde ik, dat het allemaal veel makkelijker kan, als je er maar op vertrouwt en toelaat dat het voor je geregeld wordt. En dat terwijl ouderschap bij uitstek iets is waarvan we elkaar vertellen dat het zwaar is, dat het dan wel gedaan is met de rust en de vrijheid. Nou, dat het zwaar kan zijn, heb ik in extremis ervaren (lees: twee-en-een-half jaar(!) geen slaap…), en toch had ik ook op dat vlak op een gegeven moment zoiets van: ‘Als de rest van mijn leven zoveel makkelijker kan zijn, dan moet dat op dit terrein toch ook kunnen?’

Om een voorbeeld te geven: ik worstelde nogal eens met zondagen en woensdagen, omdat er dan geen of weinig school is en mijn dochtertje dan dus vooral thuis is bij mij. En dan is er dus geen partner of broertjes of zusjes of zelfs maar een huisdier dat afleiding biedt. We zijn dan geheel en al op elkaar aangewezen en dat vond ik nogal eens zwaar. Niet omdat ik een moeilijk kind heb, verre van, ze is juist superlief, maar wel ook heel energiek én heel slim dus snel op dingen uitgekeken. Ze zou het liefst de hele dag aan één stuk door met mij spelen. En dat hou ik simpelweg niet vol. En dat geeft een rotgevoel. Dus ook daarvan heb ik op een gegeven moment gezegd: ‘Dit moet toch makkelijker kunnen. Laat me alsjeblieft zien hoe.’ (Heel belangrijk hier: ik nodigde het gemak op dit front dus expliciet uit. Dat moet je wel doen, anders komt het niet!)

En ineens begonnen we in speeltuintjes ‘toevallig’ tegen vriendinnetjes of klasgenootjes aan te lopen, of vond ze aansluiting bij andere kinderen waar ze dan zomaar ineens een uur mee aan het spelen was zonder nog naar mij om te kijken. Of ontstond er ineens een playdate op precies het juiste moment. Of gaf haar vader aan op zondagochtend graag eerst nog wat met haar te willen gaan doen voordat ze weer naar mij toekwam (wij zijn co-ouders), waardoor ik ineens een wat langere ochtend voor mezelf had. En toen ik op een gegeven moment toch weer een beetje in mijn maag zat met wat ik haar in vredesnaam nu weer voor leuks kon bieden op woensdagmiddag, zei ze zomaar ineens: ‘Ik wil heel graag weer toneelles gaan doen!’ Dat had ze een jaar eerder een tijdje gedaan, en ik wist niet eens zeker of ze dat nou wel echt leuk had gevonden of niet, maar blijkbaar wel want ze vroeg er ineens naar. Dus ik kijken, en wat bleek: de nieuwe serie lessen begon de week erna al! Op het nippertje kunnen inschrijven. Hoppakee! Tien woensdagmiddagen op rij deels gevuld met een activiteit ^_^. Lang leve het gemakkelijke leven, ook met kinderen!

7 views0 comments