• De Wijze Vrouw

Blog 4 – Het Gemakkelijke Leven: een nieuwe woning

In december 2020 kreeg ik van mijn huisbaas de boodschap, dat hij en zijn vrouw (met wie hij in het buitenland woonde) terug wilden keren naar de woning, die hij op dat moment aan mij verhuurde. Daar schrok ik even van, want ik had nog maar vier maanden op mijn contract. Maar uiteindelijk bleek dat ik nog een jaar zou kunnen blijven en al snel ging ik van schrik weer over op vertrouwen. ‘Het wordt geregeld’, wist ik.

Dat vertrouwen bleef bij me. Ik wist dat het vanzelf goed zou komen. Sterker nog, waarschijnlijk werd het een upgrade ten opzicht van waar ik nu woonde. Ik ben dan ook niet gaan zoeken naar een nieuwe woning. Pas toen het halfwegpunt van het jaar begon te naderen (m.a.w.: juni), sloeg de nervositeit weer toe. Niet dat ik bang was om op straat te komen staan. Ik wist dat er voor een woning gezorgd zou worden. Maar ik was vooral bang om in een omgeving terecht te komen waar ik niet in zou gedijen. Ik ben nou eenmaal erg omgevingsgevoelig. Ik moet ergens wonen waar ik kan ademen, in letterlijke en figuurlijke zin. Voldoende ruimte, groen, en daglicht. En vooral ook: rust. Overigens zag ik na een korte blik op Funda, dat er in mijn gemeente niets maar dan ook niets te huur was, met uitzondering van een paar grote huizen voor 4000 euro per maand of zo. Afijn. Terug naar vertrouwen. Er zou vast iets op wonderbaarlijke wijze op mijn pad komen.

En ja hoor. Een tijdje later zat ik ’s ochtends aan de keukentafel nog eens te reflecteren op het hele woninggebeuren. Vond het best jammer om weg te moeten waar ik toen zat. Ik had het daar erg fijn gehad, en het was een heel betekenisvolle plek voor me geweest waar ik eindelijk mezelf weer had hervonden. Van de andere kant was ik onderhand wel klaar met de spullen van de huisbaas. Het was namelijk een gemeubileerd appartement, wat prima was toen ik er na mijn scheiding inhuisde: als je een huishouden opsplitst, kom je ineens nogal wat essentiële dingen tekort, dus dan is het fijn om ergens te kunnen gaan wonen waar alles al staat. Maar: die woning van de huisbaas stond wel erg vol. Grote, zware meubels, en kastjes vol spulletjes (rommel!) die ik dan ergens bij elkaar moest zien te proppen zodat er van mij ook nog wat bij kon. Dat begon als het ware energetisch aan me te wegen: ballast, die ik inmiddels wel graag kwijt was zodat ik het écht naar mijn eigen zin kon inrichten en dan ook veel efficiënter gebruik maken van de ruimte. Zodat ik er beter kon ademen ^_^.

En zo ging er die ochtend aan die keukentafel ineens een lichtje bij me op: de huisbaas woonde dit jaar al tijdelijk elders in Nederland met zijn vrouw. Zou hij misschien bereid zijn om überhaupt voor henzelf iets anders te huren, in plaats van hier terug te komen, als ik hem zijn hele inboedel teruggaf? Dan had hij al zijn spullen en ik een lege woning om zelf in te richten, die ik dan verder kaal van hem zou blijven huren. Hield hij daar ook de inkomsten van.

Wellicht een long shot, maar ik wist dat zo’n ingeving niet uit de lucht komt vallen, dus ik dacht: ik bel hem eens. Je kunt het maar proberen, toch? Nou, hij zei niet meteen ja of nee, maar wilde – begrijpelijk – eerst overleggen met zijn vrouw. Achteraf bleek, dat met name zij toch echt wel heel graag terug wilde naar hun eigen woning. Maar wat was er in de tussentijd gebeurd? De huisbaas had zijn makelaar gebeld en de situatie uitgelegd: dat zij weer terug wilden naar hun woning, dat ik er dan uit moest, en ja, ik was toch een gescheiden vrouw met kind en ongunstige markt en moeilijk moeilijk (zijn interpretatie, niet de mijne, maar die werkte in dit geval wel in mijn voordeel). Of de makelaar niet misschien iets wist? Nou, ‘toevallig’ (niet dus) had hij net bericht gehad van een andere huisbaas in zijn netwerk, die op zoek was naar een nieuwe huurder omdat zíjn huurder er een half jaar eerder uit wilde.

Dus zo werd ik in contact gebracht met deze nieuwe huisbaas, woning gaan bekijken, zes weken later was ik verhuisd. Alle partijen blij: mijn oude huisbaas en zijn vrouw konden terugkeren naar hun woning, zelfs drie maanden eerder dan gedacht, mijn nieuwe huisbaas had direct een nieuwe huurder, zijn oude huurder blij dat ze eerder kon vertrekken. En ik? Ik had een fantastische nieuwe woning waar ik geen fuck voor had hoeven doen! Ja, één telefoontje plegen, en vervolgens werd alles voor me geregeld. En nu had ik een prachtig nieuw appartement, nota bene om de hoek van waar ik eerst woonde, dus ik kon in dezelfde heerlijke buurt blijven waar ik inmiddels aan gehecht was (ook voor mijn dochtertje fijn dat de verandering niet te groot was). Afstand naar school bleef hetzelfde, ik kon nog steeds naar dezelfde winkeltjes gaan, naar hetzelfde natuurgebied, naar het strand… Alleen had ik nu een kaal appartement, dat ik naar hartenlust zelf kon inrichten. Nog meer uitzicht, nog meer zonlicht, nog steeds plenty natuur om ons heen. En op een nog rustigere plek dan eerst. En nog goedkoper ook! Absoluut een upgrade, dus. Hoe had ik ooit zo kunnen twijfelen, en vrezen dat men mij op een rottige plek terecht zouden hebben laten komen!

Zo zie je maar, dat zelf zoiets schijnbaar groots en ingewikkelds als een woning op heerlijk niet te voorspellen wijze naar je toe kan komen, als je er maar op vertrouwt (en ook gelooft dat je het waard bent!) en dan ook handelt als de kans langskomt. En achtzaam bent op die innerlijke stem! Cruciaal was namelijk natuurlijk, dat ik naar die ingeving daar ’s ochtends aan de keukentafel heb geluisterd en de telefoon heb gepakt.

Nou, ga ik nu weer even heerlijk met een kopje thee in mijn leunstoel bij het grote raam zitten. Kijkend naar de prachtige blauwe lucht, de vogels, het groen. Badend in het zonlicht. Genietend van de stilte. Lang leve het Gemakkelijke Leven. Sssshhhh… ^_^.

5 views0 comments